Ένα απρόσμενο γεγονός καθυστέρησε τον Ιμπραήμ, στο δρόμο του προς τον Πολυάραβο. Στη θέση Τσεσφίνα των Μπαρδουνοχωρίων, ο Θεοδωράκης Σταθάκος με τα δύο παιδιά του, τις γυναίκες τους και μερικούς άλλους συγγενείς, τον καρτερούν στον οχυρωμένο πύργο τους. Ο Οικονόμου τον αναφέρει ως Σταθακάκο (Ροδοπούλου,2012:114). Δεκαπέντε άτομα όλα κι όλα, μαζί με αυτούς η Λιουνίτσα, νιόνυφη γυναίκα του νεότερου γιου του. Έχουν όμως αποφασίσει, να πολεμήσουν μέχρι τελικής πτώσεως. Ο Σταθάκος θέλει να καθυστερήσει τον Ιμπραήμ όσο μπορεί, για να δοθεί ο καιρός να συγκεντρωθούν οι Μανιάτες οπλαρχηγοί με τα παλικάρια τους στον Πολυάραβο και να αμυνθούν αποτελεσματικά. Ο άλλος λόγος ήταν, να φονεύσει τον προδότη Μπόσινα Γεώργιο, που ήταν συμπέθερος του, ο οποίος οδηγούσε το Αιγυπτιακό στράτευμα στον Πολυάραβο.
Ο Σταθάκος βλέπει το Μπότσινα από τις πολεμίστρες και ετοιμάζεται να τον ντουφεκίσει. Τον προλαβαίνει όμως η νύφη του Λιουνίτσα. Είναι θείος της. Τον σημαδεύει ψύχραιμα με το καριοφίλι της. Ένας σμπάρος ακούγεται και ο Μπόσινας πέφτει νεκρός. Και η Λιουνίτσα ατάραχη ακούγεται με σφιγμένα χείλη να ψιθυρίζει «Παλιόσκυλο….. Ιούδα…… Αυτό το τέλος σου έπρεπε». (Ξηραδάκη,1995).
Οι πολιορκημένοι κάνουν θραύση στις τάξεις του εχθρού. Σκοτώνουν και τραυματίζουν 300 Τούρκους (Ροδοπούλου,2012). Ώρες πολλές βαστάει τούτος ο πόλεμος. Λυσσώντας από την οργή τους οι Αιγύπτιοι για το φόνο του ανθρώπου που θα τους οδηγούσε, όρμησαν με λύσσα. Οι λίγοι υπερασπιστές τους τουφεκίζουν ψύχραιμα. Όταν σώθηκαν τα βόλια τους , χωρίς κουβέντα τραβούν τα γιαταγάνια, ανοίγουν τις πόρτες του πύργου και βάζοντας τις γυναίκες στη μέση, ορμούν να σπάσουν την εχθρική γραμμή. Τρεις πέφτουν νεκροί: Μια γυναίκα και δύο άντρες. Οι άλλοι πιάνονται και μαζί τους ο Σταθάκος, τα δυο παιδιά του κι η νύφη του η Λιουνίτσα. Η Λιουνίτσα Σταθάκου όμως δεν ήταν για χαρέμι. Η Αλιμπέρτη αναφέρει γι΄ αυτήν πως αιχμαλωτίστηκε και μεταφέρθηκε στην Τριπολιτσά. Από εκεί δραπέτευσε και πήγε στη Δεσφίνα. Όταν ο στρατός των Αιγύπτιων νικημένος στον Πολυάραβο, γύριζε ντροπιασμένος για την Τρίπολη, περνώντας απ’ τη Σπάρτη, μέσα του Σεπτέμβρη, τα παλικάρια της Μάνης του έστησαν καρτέρι κι έγινε μάχη σκληρή. Η Λιουνίτσα δε χάνει ούτε στιγμή: σκοτώνει τον Αιγύπτιο που την φυλάει, φορεί τα ρούχα του, παίρνει τ’ άρματά του και, πολεμώντας σαν πέντε άντρες, περνάει στο στρατόπεδο των Ελλήνων. Μετά η Λιουνίτσα Σταθάκου έζησε πικραμένη, μαυροφορεμένη, αφιερωμένη στη μνήμη των δικών της, στη Δεσφίνα μέχρι το 1867 που πέθανε σε ηλικία 64 ετών (Ροδοπούλου, ό.π.)
Ψυχή μεγάλη και γλυκειά, μετά χαράς στο λέω:
Θαυμάζω τες γυναίκες μας και στ’ όνομα τους μνέω.
(Διον. Σολωμού, Ελεύθεροι Πολιορκημένοι).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου